ΠΕΛΑΡΓΟΝΙΑ VS. ΓΕΡΑΝΙΑ

Τα Πελαργόνια και τα Γεράνια είναι δύο συγγενικά είδη φυτών, που αρχικά συμπεριλήφθηκαν από τον Κάρολο Λιναίο στο γένος Geranium. Παρά το διαχωρισμό τους από τον Charles Louis L'Héritier de Brutelle το 1789 και την ταξινόμηση ενός μέρους τους στο γένος Pelargonium, ακόμα και σήμερα υπάρχει αρκετά μεγάλη σύγχυση στο διαχωρισμό τους, όχι μόνο από τους ερασιτέχνες καλλιεργητές, αλλά και από αρκετούς επαγγελματίες.
Στη πραγματικότητα, τα περισσότερα, αν όχι όλα τα φυτά που κυκλοφορούν στο εμπόριο ως Γεράνια, είναι στην πραγματικότητα Πελαργόνια.
Πιο συγκεκριμένα, η σύγχρονη ταξινόμηση των υβριδίων και των καλλιεργούμενων ποικιλιών, κατατάσσει τα Πελαργόνια στις εξής ομάδες:

Zonal Pelargoniums (Pelargonium x hortum): 

Προέρχονται κατά βάση από το είδος P. zonale. Εδώ ανήκουν οι πιο διαδεδομένες ποικιλίες, ευρύτερα γνωστές ως μολόχες και γεράνια. Το όνομά τους οφείλεται στη σκουρόχρωμη γράμμωση που έχουν συνήθως τα φύλλα τους, τα οποία όμως μπορεί να είναι μονόχρωμα ή και τρίχρωμα, και καλύπτονται από λεπτό χνούδι. Τα λουλούδια τους σχηματίζουν μεγάλες σφαιρικές ταξιανθίες και μπορεί να είναι μονά, ημίδιπλα ή διπλά με μεγάλη ποικιλία χρωμάτων και σχήματος. Η ανάπτυξη τους είναι θαμνώδης.

Ivy-leaved Pelargoniums: 

Προέρχονται από το είδος P. peltatum. Γνωστές και σαν μαστιχιές και βαμβακούλες. Εϊναι κρεμοκλαδή φυτά, με λεία, σαρκώδη, ελαφρά γωνιώδη φύλλα και λεπτούς ποώδεις βλαστούς. Τα λουλούδια τους είναι συχνά δίχρωμα, σε μπουκέτα ή και σε πιο αραιή διάταξη, σε αποχρώσεις του κόκκινου, ροζ, μωβ ή άσπρου.

Regal Pelargoniums (Pelargonium x domesticum): 

Προέρχονται κυρίως από τα είδη P. grandiflorum και P. cucullatum. Είναι γνωστά ως μαυρομάτες ή πελαργόνια. Έχουν οδοντωτά, λεία, μονόχρωμα ή δίχρωμα φύλλα, ξυλώδεις βλαστούς και θαμνώδη ανάπτυξη. Τα άνθη τους έχουν μεγαλύτερο μέγεθος και είναι δίχρωμα, με σκούρο χρωματισμό στο κέντρο, στον οποίο οφείλουν και την κοινή τους ονομασία.

Angel Pelargoniums: 

Προέρχονται από τη διασταύρωση ποικιλιών Regal με φυτά του είδους P. crispum. Μοιάζουν αρκετά με τις ποικιλίες Regal, έχουν όμως μικρότερα λουλούδια και μικρότερη ανάπτυξη, ενώ υπάρχουν και κρεμοκλαδείς ποικιλίες.

Scented Pelargoniums: 

Ποικιλίες με αρωματικό φύλλωμα, που προέρχονται από μεγάλο αριθμό ειδών, μεταξύ των οποίων η γνωστη αρμπαρόριζα (P. graveolens).

ΑΦΙΔΕΣ (ΜΕΛΙΓΚΡΕΣ)

Ταξινόμηση, Κατανομή

Περιλαμβάνονται πάνω από 4000 είδη εντόμων, τα οποία ταξινομούνται σε περίπου 190 γένη και 10 οικογένειες της υπερ-οικογένειας Aphidoidae.
Έχουν παγκόσμια κατανομή, με υπεροχή των εύκρατων περιοχών.

Μορφολογία, Χαρακτηριστικά

Μικρά έντομα (συνήθως μικρότερα του 1εκ), με χρώμα που διαφέρει ανάλογα με το είδος και μπορεί να είναι πράσινο, κίτρινο, κόκκινο, καφέ, μαύρο ή και λευκό. Κατά κανόνα δεν έχουν φτερά Σε συγκεκριμένες συνθήκες, όπως ο υπερπληθυσμός τους, οι καιρικές μεταβολές, η κατάπτωση του φυτού ξενιστή και ο κίνδυνος από εχθρούς, εμφανίζονται φτερωτές μορφές που μπορούν να μετακινηθούν σε πιο κατάλληλο ή ασφαλές μέρος. Δεν έχουν καλή πτητική ικανότητα και συχνά χρησιμοποιούν τα ρεύματα του αέρα για να μεταφερθούν σε αρκετά μακρινή απόσταση.

Προσβολή, Συμπτώματα

Υπολογίζεται ότι περίπου το 25% των ειδών φυτών προσβάλλονται από αφίδες. Τα περισσότερα είδη αφίδων τρέφονται από ένα συγκεκριμένο είδος φυτών.
Στο κλίμα της Ελλάδας παρατηρούμε αφίδες σχεδόν όλο το χρόνο, με εξαίρεση ίσως τις πιο κρύες περιόδους του χειμώνα και με μία αρκετά αισθητή αύξηση του πληθυσμού τους την άνοιξη και νωρίς το φθινόπωρο.
Προσβάλλουν κυρίως τη νέα βλάστηση (φύλλα και μπουμπούκια), και λιγότερο τα κλαδιά, τον κορμό ή και τις ρίζες - βολβούς των φυτών ξενιστών, απομυζώντας του χυμούς του φλοιώματος, και εκκρίνοντας τοξικές ουσίες. Στα συχνότερα συμπτώματα περιλαμβάνονται τα εξής:

• Κιτρίνισμα, ρίκνωση των φρέσκων κυρίως φύλλων. Σε σοβαρές προσβολές μπορεί να παρατηρηθεί πιο εκτεταμένη βλάβη και έντονη φυλλόπτωση. 
• Καταστροφή και πτώση των μπουμπουκιών.
• Γενικότερη καθυστέρηση της ανάπτυξης του φυτού. Συνήθως η συνολική υγεία του φυτού δεν απειλείται, με εξαίρεση ίσως μικρά σε ηλικία φυτά με λίγο φύλλωμα.
• Προσβολή των ριζών, προκαλεί συχνά μαρασμό ή θάνατο του φυτού.
• Εκκρίνουν κολλώδη ουσία, το μελίττωμα, το οποίο ευνοεί την ανάπτυξη μυκήτων οι οποίοι σχηματίζουν αποικίες με χαρακτηριστικό μαύρο χρώμα (Καπνιά - Sooty mold). Αποτέλεσμα αυτού είναι να παρεμποδίζεται η φωτοσύνθεση και να επηρεάζεται επιπλέον η ανάπτυξη του φυτού.
• Μεταδίδουν ιούς μεταξύ φυτών.

 

Αντιμετώπιση

• Σε μικρή προσβολή μπορεί να είναι αποτελεσματική η μηχανική απομάκρυνση τους (με το χέρι ή με νερό υπό πίεση). 
• Ψεκασμός με σαπουνόνερο (1 γεμάτο κουτάλι του γλυκού σε 1 λίτρο νερό) αναφέρεται να έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα. Εναλλακτικά προτείνεται και προσθήκη οινοπνεύματος.
• Ψεκασμός με διάλυμα θερινού πολτού και διασυστηματικού εντομοκτόνου. Ο συνδυασμός θερινού πολτού με σκεύασμα με δραστική ουσία Imidacloprid, έχει εξαιρετικά αποτελέσματα.

Συμβιωτικές σχέσεις

1. Έχουν ενδοσυμβιωτική σχέση με συγκεκριμένα είδη βακτηρίων, τα οποία περιέχουν σε εξειδικευμένα κύτταρα τους (βακτηριοκύτταρα). Παράδειγμα το βακτήριο Buchnera aphidicola, συμβάλλει στη σύνθεση απαραίτητων θρεπτικών ουσιών τις οποίες οι αφίδες δεν έχουν τη δυνατότητα να συνθέσουν. Υπάρχουν επίσης αναφορές σε βακτήρια που προκαλούν αλλαγή του χρώματος των αφίδων, ως μέσο προστασίας από διωκτικά έντομα που αναγνωρίζουν το χρώμα.
2. Τα μυρμήγκια τρέφονται από τα μελιττώματα των αφίδων. Ως "αντάλλαγμα" τις προστατεύουν από τα διωκτικά έντομα, τις μεταφέρουν σε νέα φυτά όταν τα παλαιότερα έχουν αρχίσει να φθίνουν, αλλά και αποθηκεύουν τα αυγά τους στις φωλιές τους για την περίοδο του χειμώνα.

ΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ & ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΧΩΜΑΤΟΣ

Το χώμα αποτελείται από 4 κατηγορίες συστατικών:

• Ανόργανα (ή Μεταλλικά) στοιχεία χώματος
• Οργανικά στοιχεία χώματος
• Νερό
• Αέρα

Οι ιδανικές αναλογίες τους για την καλή ανάπτυξη των φυτών είναι κατά προσέγγιση: 45% - 5% - 25% - 25% αντίστοιχα.

Ανόργανα Στοιχεία χώματος

Υπάρχουν στο έδαφος με τη μορφή αργίλου (μικρού μεγέθους κόκκοι), λάσπης (μέσου μεγέθους κόκκοι) και άμμου (μεγάλου μεγέθους κόκκοι). Η σχετική αναλογία των τριών αυτών συστατικών, καθορίζει την υφή του εδάφους, η οποία σχετίζεται με την ικανότητα κατακράτησης νερού, τον αερισμό και την περιεκτικότητα του εδάφους σε θρεπτικά συστατικά. Οι βασικές κατηγορίες εδάφους με βάση την υφή τους, είναι οι παρακάτω:

Αργιλώδες ή Κοκκινόχωμα (Clay)

• Έχει χαμηλή αποστράγγιση με αποτέλεσμα την υψηλή κατακράτηση νερού. 
• Βρεγμένο έχει κολλώδη υφή, ενώ όταν στεγνώνει έχει την τάση να γίνεται πολύ συμπαγές, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολη η καλλιέργεια του, αλλά και η ανάπτυξη των ριζών των φυτών.
• Έχει υψηλή περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά.
• Έχει την τάση να είναι περισσότερο αλκαλικό από τους υπόλοιπους τύπους εδάφους.

Αμμώδες (Sandy)

• Έχει πάρα πολύ καλή αποστράγγιση, με αποτέλεσμα να στεγνώνει πολύ γρήγορα και απότομα.
• Η υψηλή του διαπερατότητα έχει ως αποτέλεσμα την γρήγορη απομάκρυσνη των θρεπτικών συστατικών. Για αυτό το λόγο, είναι απαραίτητη η συχνή λίπανση.
• Έχει μαλακή υφή και χαλαρή, κοκκώδη σύσταση, με αποτέλεσμα να κατακερματίζεται εύκολα. 

Ιλυώδες ή Λασπώδες (Silty)

• Έχει καλή αποστράγγιση, με παράλληλη διατήρηση ικανοποιητικής συνήθως εδαφικής υγρασίας. 
• Έχει μαλακή υφή και κοκκώδη σύσταση, πιο λεπτή από αυτή του αμμώδους. Με λάθος χειρισμούς, μπορεί να γίνει αρκετά συμπαγές, αν και όχι στον ίδιο βαθμό με το αργιλώδες.
• Έχει υψηλή περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά.

Πηλώδες (Loam)

• Σύσταση: 8-27% Άργιλος, 28-50% Λάσπη, <52% Άμμος
• Θεωρείται ο ιδανικός τύπος εδάφους.
• Συνδυάζει καλή αποστράγγιση, με παράλληλη πολύ καλή κατακράτηση νερού.
• Έχει καλή υφή και είναι εύκολο στον χειρισμό.
• Έχει υψηλή περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά.

Οργανικά Στοιχεία χώματος

Πρόκειται για υπολείμματα φυτικής, ζωΐκής ή μικροβιακής προέλευσης, τόσο στην πρωτογενή τους μορφή (μη-χουμικά), όσο και σε διάφορα στάδια αποσύνθεσης (χουμικά). Συχνά ο όρος "χούμος" χρησιμοποιείται λανθασμένα ως συνώνυμο της συνολικής οργανικής ύλης του χώματος. Στην πραγματικότητα είναι η τελική σταθερή μορφή πλήρους αποσύνθεσης της.

Τα οργανικά στοιχεία του χώματος

• Αυξάνουν τη συνοχή του εδάφους.
• Αποτρέπουν τη συμπίεση (πέτρωμα) του εδάφους.
• Αυξάνουν την κατακράτηση νερού και την αεροδιαπερατότητα.
• Συμμετέχουν στη ρύθμιση του pH και της αλατότητας του εδάφους.
• Εξασφαλίζουν θρεπτικά συστατικά απαραίτητα για την ανάπτυξη των φυτών αλλά και των μικροοργανισμών του εδάφους
• Συνδέονται με βαρέα μέταλλα και φυτοφάρμακα.

Οργανικά ή τυρφώδη εδάφη (Organic / Peaty): απαντώνται σε έλη, λίμνες κλπ, όπου οι συνθήκες δεν επιτρέπουν την γρήγορη αποσύνθεση της οργανικής ύλης, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση της σε ποσοστά μεγαλύτερα του συνήθους (μέχρι και 100%) με τη μορφή τύρφης:

• Η ξανθιά τύρφη (peat) βρίσκεται σε στάδιο μερικής αποσύνθεσης. Είναι ινώδης / πορώδης, κάτι το οποίο εξασφαλίζει την καλή αεροδιαπερατότητα και την καλή κατακράτηση νερού. Έχει όξινο pH και σχετικά χαμηλή περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά.

• Η μαύρη τύρφη (muck) βρίσκεται σε πιο προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης και έχει πιο σκούρο χρώμα από την ξανθιά. Έχει μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά, όμως η πιο λεπτή υφή της έχει σαν αποτέλεσμα την αυξημένη κατακράτηση νερού και την ελαττωμένη αεροδιαπερατότητα της.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΠΑΘΟΓΟΝΩΝ ΟΥΣΙΩΝ & ΜΙΚΡΟΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ

Μύκητες

• Είναι ευκαρυωτικοί οργανισμοί που κατατάσσονται σε ιδιαίτερο βασίλειο (Kingdom Fungi). 
• Αναπαράγονται με σπόρια. Η μεταφορά των σπορίων γίνεται μέσω του αέρα, του νερού ή του εδάφους. 
• Υπολογίζεται ότι περίπου 20000 είδη μυκήτων είναι φυτοπαθογόνα. Η ακριβής  τυποποίηση τους είναι κατά κανόνα δύσκολη χωρίς τη χρήση εργαστηριακών τεχνικών. Στη συνήθη πράξη γίνεται αδρή προσέγγιση με βάση τα επιμέρους συμπτώματα της μόλυνσης. 

Προκαλούν μεταξύ άλλων

• Κηλίδωση των φύλλων
• Σήψη ριζών
• Σήψη στελέχους
• Σκουριά
• Ωΐδιο
• Ανθράκωση
• Έλκη
• Όγκους
• Μαρασμό

 Κοινά γένη παθογόνων μυκήτων

• Alternaria
• Armillaria
• Ascochyta
• Botrytis
• Cercospora
• Cladosporium
• Colletotrichum
• Erysiphe
• Fusarium
• Pelicularia
• Puccinia
• Rhizoctonia
• Sclerotinia
• Septoria
• Verticillium

Ωομυκητες

• Εϊναι ευκαρυωτικοί οργανισμοί, με μορφολογικές ομοιότητες με τους μύκητες.
• Προκαλούν μεταξύ άλλων:
• Σήψη ριζών
• Σήψη στελέχους
• Σήψη λαιμού
• Λευκή σκουριά
• Περονόσπορος

Περιλαμβάνουν τα γένη

• Phytophthora
• Pythium
• Albugo
• Peronospora
• Plasmopara
• Pseudoperonospora

Βακτηρια

Προκαρυωτικοί οργανισμοί (Kingdom Bacteria)
Τα φυτοπλάσματα είναι εξειδικευμένα βακτήρια

Προκαλούν μεταξύ άλλων

• Όγκους
• Σήψεις
• Κηλίδωση των φύλλων
• Μαρασμό
• Νεκρώσεις
• Έλκη
• Βακτηριακό κάψιμο
• Φυλλωδία (φυτόπλασμα)
• Επιλεγμένα γένη:
• Agrobacterium
• Erwinia
• Pseudomonas
• Xanthomonas

Ιοι

Είναι παρασιτικές δομές που δεν κατατάσσονται σε κανένα από τα γνωστά Βασίλεια. Υπάρχουν και αναπαράγονται χρησιμοποιώντας λειτουργίες άλλων κυττάρων.
Διασπείρονται συχνά μέσω εντόμων-ξενιστών ή και μέσω άμεσης επαφής, ενώ μπορούν να μεταφέρονται και μεταξύ διαφορετικών γενεών.
Η λοίμωξη είναι συχνά ασυμπτωματική. Μπορεί να παρατηρηθούν τα εξής:

• Υπολειπόμενη ανάπτυξη
• Δυσχρωμίες, δυσμορφίες και νεκρώσεις καρπών, φύλλων και άνθεων
• Σήψεις

Ενδεικτικά αναφέρονται:

• Impatiens necrotic spot virus (INSV)
• Tomato spotted wilt virus (TSWV)
• Tobacco ringspot virus (TRSV)

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΑΜΥΝΑΣ ΤΩΝ ΦΥΤΩΝ

1. Παθητικοι (προϋπαρχοντες):

• Δομικά συστατικά του φυτού (εξωτερικό περίβλημα - κορμός, κυτταρικό τοίχωμα)
• Μεταβολίτες: Ουσίες με τοξική - αντιμικροβιακή δράση (αλκαλοειδή, ταννίνες, φαινόλες κλπ)

2. Ενεργητικοι (προκλητοι):
Περιλαμβάνει παράγοντες που δεν προϋπήρχαν της μόλυνσης, και παράγονται εξαιτίας αυτής.

Βασική αντοχή (basal resistance / innate immunity) 

• Αποτελεί την πρώτη γραμμή άμυνας.
• Είναι μη-ειδική και αναγνωρίζει αλληλουχίες μορίων που σχετίζονται συχνά με παθογόνα μικρόβια [microbe-associated molecular patterns (MAMPs)], αλλά μπορεί να υπάρχουν και σε μη-παθογόνα.
• Εξουδετερώνει την πλειοψηφία των παθογόνων μικροοργανισμών.
• Μεταξύ των μηχανισμών βασικής άμυνας είναι και η αύξηση του πάχους του κυτταρικού τοιχώματος στο σημείο της μόλυνσης.
• Ορισμένα παθογόνα συνθέτουν εκτελεστικές πρωτεϊνες (effector proteins), οι οποίες καταστέλλουν τη βασική αντοχή συγκεκριμένων (διαφορετικών κατά περίπτωση) ευπαθών ειδών φυτών. Στην περίπτωση αυτή ενεργοποιείται η αντίδραση υπερευαισθησίας.
• Αντίδραση υπερευαισθησίας (Hypersensitive response /HR): 
• Είναι περισσότερο εξειδικευμένη / στοχευμένη σε σύγκριση με τη βασική άμυνα.
• Περιλαμβάνει τη νέκρωση των κυττάρων γύρω από το σημείο της μόλυνσης (απομονώνοντας έτσι το παθογόνο από τους υγιείς ιστούς).
• Παράλληλα αυξάνεται η συγκέντρωση τοξικών ουσιών, οι οποίες τείνουν να αναχαιτίσουν τη λοίμωξη.
• Τα κύτταρα που νεκρώνονται παράγουν ουσίες με αντιμικροβιακή δράση (φαινόλες και φυτοαλεξίνες).

Επιπρόσθετοι μηχανισμοί

• Παραγωγή ουσιών από τις ρίζες του φυτού, οι οποίες προσελκύουν ωφέλιμα βακτήρια τα οποία συμμετέχουν στη διαδικασία της ίασης.
• Ορισμένα φυτά παράγουν ουσίες οι οποίες προσελκύουν ωφέλιμα έντομα (κυρίως προνύμφες).
• Άλλα φυτά έχουν αναπτύξει συμβιοτικές σχέσεις με έντομα, τα οποία επιτίθενται άμεσα σε οποιοδήποτε "εισβολέα".
• Σε περιπτώσεις ιών, εκτός από την αντίδραση υπερευαισθησίας, ενεργοποιούνται μηχανισμοι RNA σίγησης (καταστολής του γενετικού υλικού του ιού).

Συστηματική επίκτητη αντοχή (Systemic acquired resistance /SAR)

Είναι η διαδικασία ανάπτυξης επίκτητης ανοσίας στα τμήματα του φυτού τα οποία δεν έχουν προσβληθεί από το παθογόνο. Ως αποτέλεσμα το φυτό αποκτά ανοσία σε ένα ευρύ φάσμα παθογόνων, για διάστημα το οποίο ποικίλλει μεταξύ των ειδών.
Απαιτεί την παρουσία σαλικυλικού οξέως, το οποίο παράγεται κατά την αντίδραση υπερευαισθησίας.
Ορισμένα φυτα παράγουν σαλικυλικό μεθύλιο (methyl salicylate) το οποίο μεταφέρεται αερογενώς τόσο στα υπόλοιπα μέρη του φυτού, όσο και σε γειτονικά φυτα, ενεργοποιώντας την ανοσιακή διαδικασία.
Το γιασμονικό οξύ (jasmonic acid) παράγεται στο σημείο της μόλυνσης, και μεταφέρεται μέσω του φλοιώματος στο υπόλοιπο φυτό, προάγοντας την παραγωγή ουσιών με ανασταλτική δράση έναντι των λυτικών ενζύμων των μικροοργανισμών.
Στα πλαίσια ενεργοποίησης του SAR έρευνάται η χρήση ειδικών ψεκάσιμων χημικών διεγερτών.

ΦΥΤΟΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΑ

Στη Βιολογική Καλλιέργεια επιτρέπεται η χρήση κάποιων ήπιων (ελαφρών) γεωργικών φαρμάκων όπως:

• Βάκιλλος Θουριγγίας (Υδατοδιαλυτή σκόνη και σκόνη επίπασης)
• Savona - Duxon
• Θερινός Πολτός
• Χειμερινό Λάδι
• Φυσική Πυρεθρίνη
• Βορδιγάλειος Πολτός
• Οξυχλωριούχος χαλκός
• Υδροξείδιο Χαλκού
• Θειάφι (Υδατοδιαλυτή σκόνη και σκόνη επίπασης)
• Θειοχαλκός

Καταπολέμηση σαλιγκαριών με FERAMOL

Είναι ένα πολύ αποτελεσματικό κοκκώδες δόλωμα με δραστική ουσία το φωσφορικό σίδηρο, το οποίο χρησιμοποιείται για την καταπολέμηση των σαλιγκαριών και των γυμνοσαλιάγκων. Έχει ισχυρή ελκυστική δράση και χάρη σε αυτή την ιδιότητά του έλκει τα σαλιγκάρια, τα οποία, σε σύντομο χρονικό διάστημα από τη λήψη του, παύουν να τρέφονται και πηγαίνουν σε απομονωμένα μέρη για να πεθάνουν. Είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό στη βροχή ενώ ταυτόχρονα είναι ασφαλές για τα κατοικίδια, τους γαιοσκώληκες, τα πουλιά και τις μέλισσες. Οι κόκκοι που θα μείνουν άθικτοι στο έδαφος, δεν είναι ανάγκη να συλλεχθούν, αφού τόσο ο φώσφορος όσο και ο σίδηρος είναι θρεπτικές ουσίες για τα φυτά και το χώμα. Δεν απαιτείται χρόνος αναμονής έως τη συγκομιδή.

ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΔΑΚΟΥ

Το DACUS BAIT 100 είναι ένα μείγμα φυτικών πρωτεϊνών που προέρχονται από το σιτάρι και το καλαμπόκι. Το προϊόν χρησιμοποιείται για δολωματικούς ψεκασμούς και είναι κατάλληλο για χρήση στη βιολογική καλλιέργεια αφού είναι ακίνδυνο τόσο για τα δένδρα και τα φυτά όσο και για τα ωφέλιμα έντομα, τα ζώα και τον άνθρωπο. Ο δολωματικός ψεκασμός είναι ένας έξυπνος, αποτελεσματικός, οικονομικός αλλά και οικολογικός τρόπος καταπολέμησης τόσο του δάκου όσο και της μύγας της Μεσογείου σε σημαντικές καλλιέργειες όπως:
Ελιά - Εσπεριδοειδή - Ροδάκινα - Μήλα - Βερίκοκα.
Σε μεγάλες καλλιέργειες, όπου ο αριθμός των δένδρων είναι μεγάλος, εάν θέλουμε βιολογικό τρόπο καταπολέμησης, η μέθοδος αυτή είναι μονόδρομος καθώς το κόστος για τοποθέτηση εντομοπαγίδων είναι απαγορευτικό.
Η εφαρμογή του γίνεται ως εξής:
Αναμιγνύουμε το εντομοελκυστικό DACUS BAIT 100 με μια μικρή ποσότητα εγκεκριμένου εντομοκτόνου και την ανάλογη ποσότητα νερού και ψεκάζουμε με ψεκαστήρα ένα δένδρο (ή κλαδί) ανά 3 δένδρα. Τα έντομα έλκονται από την πρωτεΐνη και τη μελάσα που περιέχονται στο προϊόν και προσπαθούν να τραφούν. Στην πρωτεΐνη όμως έχουμε προσθέσει το εντομοκτόνο και έτσι καταπολεμούμε τα επιβλαβή έντομα που προσβάλλουν τα δένδρα μας. Ο καρπός, για παράδειγμα, της ελιάς ή της πορτοκαλιάς παραμένει καθαρός τόσο από έντομα όσο και από γεωργικά φάρμακα, αφού ψεκάζουμε κλαδιά ή κορμούς και όχι καρπούς.
Η περίοδος εφαρμογής δολωματικών ψεκασμών ξεκινά τον Ιούνιο και τελειώνει τον Οκτώβριο.